Gekeken: birdman (the unexpected virtue of ignorance)

Waarschuwing: dit bericht bevat mogelijk verpesting van uw plezier in het beleven van een film. Neem dit in achting voor u deze tekst tot u neemt.

Het eind van de (geld)maand is al even in zicht, dus ik heb op de bank een film gekeken. Het werd Birdman, veelbelovend, veel Oscarnominaties en een golden globe.
Cynisch als ik ben is de grote vraag: Is de film zo goed als beloofd wordt?

Ik denk dat ik dit bevestigend moet beantwoorden. Birdman is onderhoudend, heeft goede acteurs met een levendige chemie en krijgt een extra lading door de parallel die te trekken valt met de carrière van de hoofdrolspeler. Dat is iets wat heel ook algemeen gezegd wordt en wellicht ook weinig ontkend wordt.

Het punt waar ik wel even over na moet denken is het eind. Birdman ‘vliegt’ behoorlijk uit de bocht. – De tweede waarschuwing is niet nodig, toch? – Het hoort en past bij het verhaal, maar toch is een instruerende stem wel een erg clichématige manier om iemands psychose af te beelden. Heeft de film dat kijkje in Riggans brein nodig om gekte te laten zien?

Wat mij betreft had het subtieler gemogen. Ja, het is Hollywood, ik weet het. Keaton is geen Kaufman en die is voor velen geen onverdeeld plezier om naar te kijken, ook dat weet ik. Maar toch, de spanning wat er aan de hand kon zijn, was er af. Wat volgt is zeker geen verplichting en bevat nog een mooie grap van Zach, maar helaas, de climax was al geweest.

Laat mijn woorden je plezier niet vergallen, hij is top.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *