Banen scheppen

Al sinds het begin van de economische crisis wordt ons verteld dat we vreselijk bang moeten zijn voor het verliezen van ons o zo dierbare werk. Wat is er nou leuker dan elke ochtend met je broodtrommeltje (met twee boterhammen met kaas en twee met vlees) onder je arm op de fiets, de trein of in de auto te stappen?

Gelukkig zijn er oplossingen voor degenen die hun baan kwijt zijn of dreigen te gaan verliezen. Zo zat ik laatst in de trein. Dat doe ik op zich wel vaker, maar helaas gebeuren er niet meer elke treinreis voor mij noemenswaardige zaken meer. Die keer echter wel. Het verhaal gaat als volgt.

Het was een steenkoude, besneeuwde donderdag. Alhoewel ik natuurlijk beter had moeten weten, had ik het belachelijke en tijdverslindende plan opgevat om een zekere afstand per trein te gaan afleggen. Dit was voornamelijk omdat ik niet in het bezit ben van een rijbewijs, maar tevens omdat het te ver fietsen of lopen was, zeker met die sneeuw, kou en gladheid (die gladheid heeft me trouwens al twee keer onderuit doen gaan, maar daarover misschien een andere keer meer). Enfin, dapper als ik was heb ik me per bus (tamelijk niet zo’n grote onderneming als reizen per trein, merkte ik) begeven naar het treinstation. Aldaar worstelde ik me door een immense, woest kijkende mensenmassa. Bijna was ik bang dat ze me wilden gaan opeten door de honger en de barre omstandigheden op het station, maar toen bedacht ik dat ze dat vast niet zouden doen in een beschaafde Papenenclave als Utrecht.

Snel liep ik door naar het perron van mijn keuze en begon daar te wachten. En te wachten. En te wachten. Voornamelijk in het begin van deze wachttijd was ik enorm aan het genieten van het mooie tafereel dat de sneeuw creeërde: witte rails, witte mensen, wit gras, witte perrontegels, witte rookpalen, witte gebouwen, alles was wit! Na enkele kwartieren bekroop me echter een naar gevoel, er zat ook een minder prettige kant aan dit esthetisch topstukje! Voorzichtig probeerde ik mijn tenen op en neer te wiebelen in mijn behoorlijk onthermische sokken en on-uggsige schoenen, waarop ik me op dat moment totaal onhip voelde (omdat ik het enige vrouwmens leek te zijn daar dat niet op die dingen liep), maar dit bleek een behoorlijk lastige opgave voor mijn hersenen, de zenuwbanen die door m’n ruggenmerg lopen, de perifere zenuwen, of waren het al de gewrichtjes of vastgevroren huid, die het bewegen van mijn tenen de das omdeden? Met vereende krachten lukte het uiteindelijk om mijn tenen te doen bewegen in deze onheuse vrieskou. De volgende taak was aan mijn oren. Ze tintelden en hielden daar plots mee op. Gelukkig droeg ik mijn witte gebreide handschoenen, die ik voor €0,49 bij de Zeeman gekocht heb. Dit zorgt dat vingerkootjes en andere delen van de hand niet dermate gevoelloos worden dat ik puik in staat was te voelen of mijn oren er nog aan zaten. Daar slaak je toch serieus een zucht van verlichting van!

Gelukkig was het eindelijk zo ver, de voor zo veel mensen zo langverwachte trein kwam binnengeslopen op het station. Ik liep het trapje door, zocht een mooi plekje aan het raam om te genieten van het winterse landschap dat spoedig aan me voorbij zou snellen en vleide me neer in de behaaglijke warmte van de treinstoel. Ik wilde het gemak compleet maken door het krantje te pakken dat op het tafeltje voor me lag. Iemand was me echter voor en ik keek op. Ik zou een meneer met aktetas en hoed, een vriendelijke jongeman met veel te harde muziek uit een veel te grote koptelefoon of een gelijkgestemd meisje, tevens toch wel van zin de hele reis uit het raam te staren, best aankunnen in een overwinning op een krantje, maar deze keer niet. Het krantje was al weg, voor eeuwig weggestopt in een hele grote vuilniszakachtige plastic tas, die behoorlijk zwaar en tot op de grond slepend gevuld was met krantjes. Metro’s, de Spitszen, Persen, het kon niet op. Gedragen door een grote vrouw, omstreeks dertig, gekleed in dikke werkkleding en met een muts op het hoofd.

Waarom? Vroeg ik me bijna luidop af. Mensen die zich in de tweede klas begeven voelen zich toch heus niet te goed om een gelezen krantje te lezen? Kunnen die oplages dan niet beter omlaag? Gelezen krantjes zijn toch ook heel goed om boodschappen aan je medereizigers achter te laten? Maar ik zei het niet, want ze zou me niet horen. Mocht ze me wel horen, dan begreep ze me waarschijnlijk niet. Ze was slechts een uitvoerder. Een werkpaard. Dromend over haar oude baan bij Fortis, sleepte ze de zak vol krantjes verder, hopend snel een andere baan te vinden.

Mocht je je baan recent verloren zijn, je kan altijd solliciteren bij de NS als krantjesruimer. Of bij de Spits als krantendeler. Of bij Metro of Pers als krantenverdeler. Of bij het oud papier. Sneeuwscheppen kan ook wel in deze dagen.

20 reacties

  1. Op zich is het een mooi voorbeeld van iemand die nog d’r werk doet. Het is natuurlijk jammer dat ze net een krantje wegsnaait dat jij wilde lezen maar ze probeert zich in ieder geval nog nuttig te maken. Te vaak zie je ook van die enorme stapels ergens rondslingeren (liefst 5 meter naast een vuilnisbak) en dat uitzicht is ook niet alles. Daarnaast kan ik me zo voorstellen dat ze niet de tijd heeft om bij ieder bankje even te vragen of degene van plan is te gaan lezen. Ze zal ongetwijfeld wel maximaal 2-3 minuten met iedere coupe bezig mogen zijn.

  2. Op zich is het een mooi voorbeeld van iemand die nog d’r werk doet. Het is natuurlijk jammer dat ze net een krantje wegsnaait dat jij wilde lezen maar ze probeert zich in ieder geval nog nuttig te maken. Te vaak zie je ook van die enorme stapels ergens rondslingeren (liefst 5 meter naast een vuilnisbak) en dat uitzicht is ook niet alles. Daarnaast kan ik me zo voorstellen dat ze niet de tijd heeft om bij ieder bankje even te vragen of degene van plan is te gaan lezen. Ze zal ongetwijfeld wel maximaal 2-3 minuten met iedere coupe bezig mogen zijn.

  3. Het slaat toch allemaal nergens op. Eerst wordt men opgeroepen om kranten zoveel mogelijk te laten circuleren, zodat een krant meer dan eens wordt gelezen en dus de oplage omlaag kan. Vervolgens laten mensen de kranten meer liggen in het OV en dan wordt er geklaagd door de vervoersbedrijven dat er zo veel rotzooi achterblijft en of we zelf iedere krant mee willen nemen.

    Alles wordt (wederom) op de reiziger afgeschoven.

  4. Het slaat toch allemaal nergens op. Eerst wordt men opgeroepen om kranten zoveel mogelijk te laten circuleren, zodat een krant meer dan eens wordt gelezen en dus de oplage omlaag kan. Vervolgens laten mensen de kranten meer liggen in het OV en dan wordt er geklaagd door de vervoersbedrijven dat er zo veel rotzooi achterblijft en of we zelf iedere krant mee willen nemen.

    Alles wordt (wederom) op de reiziger afgeschoven.

  5. @Jurjen: Aangezien het vervoersbedrijf de kranten distribueert noch leest denk ik dat je te kort door de bocht gaat. Het gaat eerder ten koste van de vervoersbedrijven die extra personeel in moeten huren om de troep van de uitgeverijen / reizigers op te ruimen.

  6. @Jurjen: Aangezien het vervoersbedrijf de kranten distribueert noch leest denk ik dat je te kort door de bocht gaat. Het gaat eerder ten koste van de vervoersbedrijven die extra personeel in moeten huren om de troep van de uitgeverijen / reizigers op te ruimen.

  7. Wat ik bedoel is dat de vervoerders afspraken kunnen maken met de kranten, in plaats van touwtje trekken aan de armen van de reiziger.

  8. Wat ik bedoel is dat de vervoerders afspraken kunnen maken met de kranten, in plaats van touwtje trekken aan de armen van de reiziger.

  9. En ook vooral geen eigen initiatief van de reiziger? Waarom moet alles voor mensen geregeld worden en is het schijnbaar onmogelijk om zelf dingen te regelen / doen zonder een maatregel / wet / overkoepelende afspraak?

  10. En ook vooral geen eigen initiatief van de reiziger? Waarom moet alles voor mensen geregeld worden en is het schijnbaar onmogelijk om zelf dingen te regelen / doen zonder een maatregel / wet / overkoepelende afspraak?

  11. De reiziger is dom en zeer beïnvloedbaar. Dus inderdaad: het moet allemaal voor de reiziger geregeld worden.

    Geloof je me niet? Kijk dan maar eens op een Centraal Station als er een spoorverbinding uitvalt. (Bovendien, jij reist toch nooit met de trein? Wat weet je dan van de reizigers?)

  12. De reiziger is dom en zeer beïnvloedbaar. Dus inderdaad: het moet allemaal voor de reiziger geregeld worden.

    Geloof je me niet? Kijk dan maar eens op een Centraal Station als er een spoorverbinding uitvalt. (Bovendien, jij reist toch nooit met de trein? Wat weet je dan van de reizigers?)

  13. Volgens jou weet dus niemand iets over zelfmoord? Niemand heeft tenslotte een geslaagde poging gedaan, dus wat weet je er dan van? Je logica is weer eens tenenkrommend…

  14. Volgens jou weet dus niemand iets over zelfmoord? Niemand heeft tenslotte een geslaagde poging gedaan, dus wat weet je er dan van? Je logica is weer eens tenenkrommend…

  15. Wat ik zelf erg storend vind is de onbeschofte opdringerigheid waarmee de uitdelers, van met name de Spits, hun werk doen. Als ik een krantje wil, pak ik die zelf wel, ik hoef er niet tegen wil en dank eentje in m’n handen geduwd te krijgen. En dan verontwaardigd nageroepen te worden als ik zeg dat ik er geen hoef. Negen van de tien keer verdwijnt zo’n krantje dan in de eerstvolgende prullenbak.

  16. Wat ik zelf erg storend vind is de onbeschofte opdringerigheid waarmee de uitdelers, van met name de Spits, hun werk doen. Als ik een krantje wil, pak ik die zelf wel, ik hoef er niet tegen wil en dank eentje in m’n handen geduwd te krijgen. En dan verontwaardigd nageroepen te worden als ik zeg dat ik er geen hoef. Negen van de tien keer verdwijnt zo’n krantje dan in de eerstvolgende prullenbak.

  17. Klopt, ze blokkeren letterlijk je doorgang om die krant maar af te geven.

    @John: mijn logica is prima in orde vergeleken met jouw vergelijkingen.

  18. Klopt, ze blokkeren letterlijk je doorgang om die krant maar af te geven.

    @John: mijn logica is prima in orde vergeleken met jouw vergelijkingen.

Reacties zijn gesloten.